مطالعه حاضر به بررسی نقش هدایت قرآنی در تربیت دینی و اجتماعی نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی ایران پرداخته است. این پژوهش از نوع کیفی و فلسفی است و برای تحلیل اطلاعات از روش تحلیل محتوای استقرایی و نظام کدگذاری داده‌ها استفاده می‌کند. یافته‌های تحقیق نشان‌دهنده این است که هدایت قرآنی شامل پنج مقوله اصلی عوامل تحقق فرایند هدایت‌یابی، ماهیت فرایند هدایت، موانع تحقق فرایند هدایت‌یابی، مشمولین و محرومین هدایت‌پذیری و اثرات مرتبط با هدایت می‌باشد. هر یک از این مقولات شامل مجموعه‌ای از مولفه های هدایت الهی و اخلاق وارزش هاست که به ابعاد مختلف موضوع هدایت از منظر قرآن اشاره دارند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌ها و آموزه‌های موجود در آیات قرآن می‌توانند نقش بسزایی در شکل‌گیری هویت دینی و رفتارهای اجتماعی این نیروها ایفا کنند. همچنین، این تحقیق به ارتباطی عمیق بین مبانی دینی و اصول اجتماعی در تربیت نیروهای انتظامی پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه اجرای این اصول می‌تواند به تقویت روحیه خدمت‌رسانی، اخلاق مداری و احترام به حقوق شهروندان کمک کند. نتیجه‌گیری نهایی این مطالعه بیانگر این است که بهره‌گیری مناسب از هدایت قرآنی می‌تواند به توسعه الگوهای تربیتی مؤثر در نیروهای انتظامی منجر شود که قابلیت اجرایی در نظام آموزشی این نیروها را دارد و در نهایت به ارتقاء کارایی و اثربخشی آنان در جامعه کمک خواهد کرد.