مطالعات اعتقادی سیاسی

مطالعات اعتقادی سیاسی

محدودیت فعالیت های رسانه های سیاسی در زمان جنگ

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی. دانشگاه مازندران. بابلسر. ایران.
2 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی. دانشکده الهیات و معارف اسلامی. دانشگاه مازندران. بابلسر. ایران.
3 فقه و مبانی حقوق اسلامی. دانشگاه مازندران. بابلسر. ایران.
10.22034/saas.2026.585476.1175
چکیده
رسانه و انعکاس خبر از طریق آن ها در همه اعصار از جمله عوامل اثرگذار در جنگ ها است. رسانه ها می توانند در پیشبرد اهداف یک کشور در دوران جنگ نقش مثبت و سازنده ایفاء کنند و یا نقش تنش زا به خود گرفته و موجب تشویش اذهان جامعه شوند. این مهم سبب می شود ضمن رعایت حق آزادی بیان احزاب و اشخاص در محدوده قانون اساسی، حکومت اسلامی به اعمال مدیریت نسبت به رسانه های سیاسی بپردازد و اعمال محدودیت در زمان جنگ الزامی عقلی، عرفی و شرعی است. پژوهش حاضر در صدد تبیین و پاسخگویی به چند پرسش مهم در رابطه با فعالیت رسانه ها و لزوم اعمال محدودیت موقت برای آن ها در ایام جنگ های تحمیلی است. بر این اساس، با نگاهی توصیفی-تحلیلی به جایگاه «فقه الاعلام»و رسانه ها در عصر دیجیتال و استدلال نسبت به این که آزادی اراده و بیان به صورت بی قید و شرط در هیچ نظام و آیینی وجود ندارد؛ با عنایت به قواعد و اصول فقهی کاربردی از جمله، اصل حفظ مصالح عمومی و امنیت روانی جامعه، قاعده عدم تضییع حقوق الناس، اصل حفظ کیان نظام اسلامی،اصل دفع فتنه و قاعده نفی سبیل در راستای حفظ نظم عمومی، صیانت از جان مردم و تثبیت اقتدار حاکمیت در مواجهه با دشمن متخاصم، آزادی های رسانه های سیاسی را در زمان جنگ باید محدود و اعمال مدیریت نمود. یافته پژوهش نشان می دهد که آزادی بیان حقی خدادادی بوده و قابل حذف و لغو توسط قوانین بشری نیست؛ لکن اعمال محدودیت در فعالیت رسانه های سیاسی در زمان جنگ به صورت موقتی امری عقلانی بوده که مورد پذیرش شرع قرار می گیرد. این مهم با استفاده از قواعد کاربردی فقه نظیر قاعده نفی سبیل، قاعده حفظ نظام(حفظ کیان نظام اسلامی)، مصلحت سنجی(اصل حکمت، عزت و مصلحت) و لزوم دفع فتنه قابل دفاع است.
کلیدواژه‌ها


مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 30 شهریور 1405