یکی از گونه‌های تهدیدات نظام‌های سیاسی که می‌تواند در میان‌مدت و بلندمدت امنیت ملی کشورها را با چالش‌های جدی مواجهه نماید تهدیدات اجتماعی- فرهنگی است. این نوع از تهدیدات با توجه به نوع و مؤلفه‌های سنجش آن‌ها، در شمار تهدیداتی هستند که بی‌توجهی به آن‌ها در میان‌مدت می‌تواند تأثیرات مخربی در بلندمدت بر امنیت اجتماعی و حتی امنیت ملی کشورها برجای بگذارد. این پژوهش در پی پاسخگویی به این پرسش‌هاست که تهدیدات کلان اجتماعی-فرهنگی پیش‌روی جمهوری اسلامی ایران در افق پنج‌ساله کدام است؟ بر اساس معیارهای سنجش وقوع تهدیدات، احتمال وقوع آن‌ها در افق پیش‌رو چگونه است؟ چه اقداماتی در مواجهه با این تهدیدات لازم است در دستور کار قرار گیرد؟ رویکرد پژوهش آمیخته از نوع اکتشافی بوده و برای جمع‌آوری اطلاعات از دو روش پیمایش محیطی متون (کتب، مقالات، گزارش‌ها و...) و پرسشنامه خبرگانی استفاده‌شده است. جامعه آماری آن 10 تن خبرگان علمی و دانشگاهی است که با تهیه پرسشنامه خبرگانی نظرات آن‌ها اخذشده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که علاوه بر تهدیدات رایج و متعارف متنوع فرهنگی و اجتماعی، 9 تهدید کلان و اولویت‌دار، کاهش سرمایه اجتماعی، فساد اقتصادی و اجتماعی، تضعیف هویت ملی، چالش‌های قومی و مذهبی، شکاف‌های اجتماعی و اقتصادی، کاهش سطح توسعه انسانی، تغییر سبک زندگی، افزایش آسیب‌های اجتماعی و جنگ شناختی-ادراکی، مهم‌ترین تهدیدات جمهوری اسلامی ایران در افق پنج‌ساله به شمار می‌روند. در صورت تداوم وضعیت موجود تهدیدات، تشدید آن‌ها و عدم‌اصلاح سیاست‌ها و راهبردها، در هنگام وقوع ناآرامی‌های اجتماعی و وقوع بحران‌های شناختی اجتماعی، مدیریت بحران‌ها به مسئله‌ای دشوار تبدیل خواهد شد.