از سبک و سیاق مرسوم در سیاست‌های امروزی حکومت‌ها؛ نرمش، انعطاف و مذاکره باهدف رسیدن به بهترین نتیجه برای حل تعارضات، اختلافات و تنش‌های موجود چه در امور داخلی و چه در سیاست خارجی آن‌هاست. آنچه در اسلام دررابطه‌با رفتار و ارتباط با معاندین و مخالفان سیاسی حکومت ضرورت دارد و قابل‌تأمل است، اصل نرمش، انعطاف و مداراست و این اصول نیز بر پایه شریعت و با تأکید بر اصل عزت، حکمت و مصلحت مبتنی است. هدف اصلی این پژوهش، شناخت، تشریح و تبیین حدومرزهای نرمش قهرمانانه در سیره سیاسی علی (ع) و تأثیرات و پیامدهای به‌کارگیری این تاکتیک در رفتار افراد و گروه‌های مختلف جامعه اسلامی است. این تحقیق از نظر روش انجام کار، توصیفی - تحلیلی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، کتابخانه‌ای است. نتایج، حاکی از آن است که در مدت‌زمان حیات سیاسی علی (ع) ایشان در مقاطع مختلف و بنا به شرایطی از این تاکتیک استفاده نموده و همه آن نرمش‌ها در جهت حراست از اصل اسلام و مسلمین به کار گرفته شده است. نرمشی که ایشان در امور سیاسی به انجام رسانده‌اند، در چارچوب ارزش‌ها و بر اساس مصالح امت بوده و به شرایط و اوضاع جامعه نیز توجه همه‌جانبه داشته است. ایشان حق‌گرایی و پایداری بر اصول را به‌صراحت جزء برنامه‌های حکومتی خود اعلام می‌کند و بیان می‌دارد که شرایط و اوضاع مختلف سیاسی، نباید انسان را به مصالحه و نرمش بر سر اصول و حقایق وادار کند.